بجا مىآوردند و هرگز ديده نشد كه نماز تحيّت مسجد را نخوانده شروع به درس بكنند حتى در اين سالهاى اخير كه دچار كسالت و صعف بنيه و قوا شده بودند نماز تحيّت را نشسته ميخواندند ولى ترك نمىكردند . ب : هنگامى كه بر كرسى تدريس جا گرفته و در صدر منبر مستقر مىشدند قبل از شروع به درس فاتحه و اذكارى مىخواندند و بر حسب آنچه كه خودشان به اين جانب فرمودند فاتحه اول درسشان را براى استادشان آقاى حاج شيخ عبد الكريم حائرى و بزرگان ديگرى كه حوزه را حفاظت كردند قرائت مىكردند . حتى گاهى واقع شد كه اين برنامه را فراموش مىكردند و شروع به درس مىنمودند ناگهان يادشان مىآمد و كلام را قطع كرده و فاتحه را خوانده و دوباره آغاز به درس مىنمودند . ج : همواره تا پا دردشان شدّت نيافته بود دو زانوا و به هيئت كسى كه در حال تشّهد است بر منبر تدريس مىنشستند . د : تدريس ايشان آغاز به خطبه ، يعنى حمد و ثناى بر خداوند متعال و سلام و صلوات بر پيامبر و خاندان مطهّر آن حضرت و لعن بر اعداء آنان مىگرديد . ه : گاهى در وسط درس ناگهان دردمندانه يك يا اللّه مىگفتند كه گويا از ژرفناى دل درد آشنا و از اعماق قلب پاك و بيدارشان برمىخاست و ترسيم‌كننده و يادآور حالت انقطاع آن بزرگوار به سوى خداى تعالى بود . 14 - احيانا نقل اقوال بعضى از معاصرين خود را نيز مىكردند چنان كه مكرر متعرّض مطالبى از مرحوم آية اللّه العظمى آقاى حاج سيد احمد خوانسارى اعلى اللّه مقامه در درس مىشدند و همچنين از بعضى از اعاظم ديگر اسم مىبردند و انصافا اين مطلب در بين علماى طراز اوّل اين اعصار از ويژگيهاى ايشان بود و اين خود حاكى از كمال بزرگوارى و گذشتن از هوى و هوس است و نشانهء شرح صدر و وسعت نظر و بلنداى فكر ايشان مىباشد .